Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Bied leerstof aan in behapbare onderdelen

De informatie in ons langetermijngeheugen wordt opgeslagen in ‘schema’s’: samenhangende brokken informatie. Door (complexe) leerstof in bij elkaar horende behapbare onderdelen, oftewel chunks, op te delen, sluit je dus aan bij de manier waarop ons brein informatie opslaat. Studenten worden zo minder cognitief belast en kunnen informatie daardoor beter verwerken en opslaan.

Het is belangrijk om de chunks in logische volgorde aan te bieden en ervoor te zorgen dat de nieuwe chunk wordt geïntegreerd met oude informatie. Zo worden de chunks regelmatig herhaald en geassocieerd met het grotere schema. Verder kunnen studenten geholpen worden met het zien van de samenhang tussen de verschillende chunks. Een (deels ingevulde) concept- of mindmap kan bijvoorbeeld helpen om de samenhang te visualiseren.

Stel dat studenten iets moeten leren over cellen. Je kunt studenten dan eerst iets leren over de globale werking van cellen. In de volgende les kun je aan het begin de informatie over cellen kort samenvoegen (chunken). Daarna kun je in­­zoomen op celkernen en zorgen dat beide onderdelen worden samengevoegd in hetzelfde schema. In de volgende lessen hanteer je hetzelfde principe voor DNA, RNA en eiwitten. Zo vormt zich langzaam een complex schema van informatie die veel beter beklijft dan wanneer materie (onsamenhangend) in losstaande onderdelen wordt aangeboden.

 

Hoe bied je in de les leerstof in behapbare onderdelen aan?

  1. Opdrachtkaarten

Leer nieuwe informatie stap voor stap aan door je studenten zich een chunk eigen te laten maken voordat de volgende aan bod komt. Doe dit bijvoorbeeld door studenten individueel of in groepen losse opdrachten te laten uitvoeren die op opdrachtkaarten staan. Geef hun pas de volgende opdrachtkaart op het moment dat ze hun huidige opdracht hebben voltooid, en eventueel ook feedback hebben verwerkt. Op die manier zorg je ervoor dat ze een deel goed beheersen voordat zij verder kunnen. Daarnaast krijgen studenten inzicht in de opbouw van de leerstof.

 

  1. Conceptmap

Een conceptmap is een schematische methode die helpt bij het creëren van zicht op verbanden tussen de verschillende chunks. De conceptmap wordt vaak verward met de mindmap. Het verschil tussen de twee is dat er bij de mindmap gebruik wordt gemaakt van vrije associaties en bij de conceptmap de nadruk ligt op de samenhang tussen concepten. Door studenten de conceptmap per les(week) aan te laten vullen, wordt voor hen de informatie stap voor stap steeds duidelijker. Geef studenten bijvoorbeeld een (deels ingevuld) schema en laat hen dit na iedere les(week) aanvullen met nieuwe informatie of geef hun een compleet blanco A3 en laat hen de conceptmap zelf construeren.

 

  1. Instructievideo’s

Als je leerstof overdraagt via instructievideo’s (kennisclips), zorg er dan voor dat de video’s behapbaar zijn. Dit kun je doen door ze maximaal zes minuten te laten duren, veel gebruik te maken van steekwoorden en ze te ondersteunen met relevante afbeeldingen of icoontjes. Zo blijft de aandachtspan behouden en gaan studenten niet doorspoelen waardoor ze mogelijk relevante informatie missen.

 

 

Bronnen

Guida, A., Gobet, F., Tardieu, H., & Nicolas, S. (2012). How chunks, long-term working memory and templates offer a cognitive explanation for neuroimaging data on expertise acquisition: A two-stage framework. Brain and Cognition, 79(3), 221–244.

Rey, G. D., Beege, M., Nebel, S., Wirzberger, M., Schmitt, T. H., & Schneider, S. (2019). A Meta-analysis of the Segmenting Effect. Educational Psychology Review, 31, 389–419.

Levasseur, D. G., & Kanan Sawyer, J. (2006). Pedagogy Meets PowerPoint: A Research Review of the Effects of Computer-Generated Slides in the Classroom. Review of Communication, 6(1–2), 101–123.